पावसाळा २०१९

१

मी पाण्याशी कधीच डील करत नाही

मी फक्त तरंगतो

कधी लाटांवर
कधी वाऱ्यावर

नाममुद्रा उमटवणारी टांकसाळ माझ्यातून गायब झालीये

चलन रद्द करून
मी फक्त हालचालीत जिवंत आहे

तुझा श्वासोश्वास चालू आहे

आणि घर गळतंय

२

छप्पर डम्ब करून माणसाने जावे कोठे ?

मी नाकाचा स्ट्रा करून पाणीबंद आवाजात
हवा घेतोय

मुंबईत पावसाळा एकीकडे गरम करतो
दुसरीकडे गार

माझे रात्रीचे जागणे आता सवयीचं झालंय

बादल्या भरून ओतण्याचा प्रोग्राम
मी एन्जॉय करत पार पाडतोय

३

मला वाटलं तू फक्त अस्मानी  घेऊन आलायस
आणि कोल्हापुरात तिळवे भांडारवर सुलतानी  कोसळतीये

दगडी चेहरे भिंती खातायत

फरश्यांचा फ्रीडम स्ट्रगल चालू आहे

शटर डाऊन डाऊन चा घोष

जगात तुम्ही प्रॉपर्टीशिवाय काय सोडता ?

ह्या पृथ्वीवर फक्त पंचमहाभूतं अमर आहेत

सद्या जमीन भांडण पेटवतीये आग भांडण पेटवतीये त्वचा भांडण पेटवतीये
अलीकडे पाणी आणि भविष्यात श्वास

माणूसवाढ घश्यात दाढ

बिल्डर निघून गेलाय
आणि मी पाण्याच्या ग्लासमध्ये
बुडलेल्या बापाला बाहेर काढतोय

४

मला आता ह्या गेममधे मजा येतीये

आयुष्याची लीला पाण्यातून वाहत असेल
तर पोहणाऱ्याने स्विमिंग कॉस्च्युम काढून ठेवावा हे बरं

जिथे अभाव असतो
तिथे सत्य उमलते

विषुववृत्त विषवृत्त बनले तरी
माझा गळा अमृताचा आहे

लाटांचा ढीग बनवता येत नाही
म्हणून पाणी फक्त साठतं

तुझा पावलांचा आवाज कधी शिड्या चढत येतो
कधी उड्या मारत

आई झोपलीये
भूषण झोपलाय
वहिनी झोपलीये

आणि तू एखाद्या सुरीसारखा
दोन काटकोन त्रिकोणात
झाड कापतोयस

झाडानं माझ्या घरात उन्मळून जावं हे बरं न्हवे
आणि फक्त फांद्या तोडून
अख्खा गावाची वीज घालवण्याचा प्रोग्राम
आधीच पार पडलेला

तू काहीतरी झाडाबाबत काहीतरी क्रिएटिव्ह करायला पाहतोयस
आणि तुझ्या क्रिएटिव्हिटीविषयी पूर्ण अंधारात असलेले माझे लोक
झोपेच्या अंधारात अरण्य ऐकतायत

५

कडाक

झाड खोडात तुटून
थेट छपरांवर

फांद्यांचा पिसारा घेऊन

पाणी कुणाच्याच बापाची परमिशन घेत नाही हे खरं
पण ते झाड असं कर्वतीसारखं सहसा कापत नाही हेही खरं

तिरपा छेद कौलांच्यावरून घरात कौलं मोडत

आईचा गँगरीन झालेला अपंग पाय थरथरतोय
भूषण झोपेतल्या झोपेत दचकलाय

मुंबईत तू गोळ्या झाडत येतोयस
कोल्हापुरात बुलडोझर चालवत
आणि इथे आता कर्वतीसारखा

एकाचवेळी तिन्ही ठिकाणी तू पेंच बनून उपस्थित

माझ्या वर्तमानाचा शर्ट फाटलाय
तुझी ओली प्रेमळ माया थोडी अतिरेकी झालीये

मी भूषणच्या त्वचेवरून रांगत चालतोय
मी अजयच्या टोपीवर सापासारखा डुलतोय

वहिनीचे शेतकरी भाऊ शेतीची सगळी कामं टाकून
बहिणीच्या घरी

रातोरात लाकडं अरेंज करणे
रातोरात कौलं मॅनेज करणं

सगळं गाव सिमेंटची घरं बांधत असतांना
मी ही २१५ वर्षाची कौलारू विरासत अट्टाहासाने टिकवून

मातीच्या भिंतीवरचा भक्कम विश्वास पैलवानासारखा सांभाळत

कुठलाही बुद्ध काळ बरा करू शकत नाही
कुठलाही बुद्ध पाण्याचा तंटा कायमचा सोडवू शकत नाही
कुठलाही बुद्ध काळाचा बदल दुरुस्त करू शकत नाही

तो काळाबाहेर जातो
तो पाण्याबाहेर पोहतो
आणि पावसाळे आनंदाने झेलतो
वा करुणेने पेलतो

स्मृतींची मृगजळे भूषणमध्ये तयार होतायत
आई स्तब्ध

सुरेलची पोस्ट फेसबुकवर
असेच राहिले तर बाजाराचा रस्ता नागेशी नदी म्हणून ओळखला जाईल

बिल्डर विचारतोय
तुमच्यामागे कुठली शक्ती आहे

घरमालक मुंबईत म्हणतायत
सर्व काही पावसाळ्यानंतर

तू हा असा माझ्या चहुबाजुंनी चमकतोयस
आणि मी तुझ्यातल्या विजा आणि पाणी
गळतीखालच्या बादल्यात गोळा करत
स्नानघरात फेकतोय

हा झिम्मा
आणि माझ्या कुंडलिनीची  नागपंचमी

डोक्यावर गंगा अनुभवत

श्रीधर तिळवे नाईक

( निर्वाण सिरीजमधील आत्ताच्या कविता ह्या काव्यफाईलीतून )